WystawyWkrótce

Kazimierz Starościak

Urodzony 4 marca 1932 roku w Hłomczy koło Sanoka.
W latach 1953 – 54 studiował w PWSSP w Poznaniu na Wydziale Rzeźby, a od roku 1954 w warszawskiej ASP ma Wydziale Malarstwa, gdzie w roku 1959 uzyskał dyplom w pracowni prof. Edwarda Kokoszki. Uprawiał malarstwo, rysunek i grafikę. Przez wiele lat był pedagogiem i opiekunem amatorskiego ruchu plastycznego w Wałbrzychu. Organizował plenery plastyków nieprofesjonalnych.
W latach 1960 – 62 był członkiem grupy twórczej „Wałbrzych”, a w latach 1976 – 79 był przedstawicielem delegatury oddziału Związku Polskich Artystów Plastyków w Wałbrzychu. Był wielokrotnie nagradzany za twórczość, m.in. Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki (1977), nagrodami i wyróżnieniami przyznawanymi przez władze miasta Wałbrzycha za całokształt twórczości oraz za zasługi dla miasta i regionu, a także nagrodami w kilku edycjach Ogólnopolskiego Turnieju o Złotą Lampkę Górniczą w Wałbrzychu oraz wyróżnieniami w ogólnopolskich konkursach plastycznych.
Brał udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych.
Kazimierz Starościak zmarł nagle 28 marca 2013 r. w Wałbrzychu.
Najbardziej znany i lubiany przez wałbrzyszan, również poprzez swoją długoletnią działalność edukacyjną i koordynacyjną ruchu amatorskiego. Niezwykle uzdolniony artysta malarz, zainspirowany źródłową kulturą kresową, którą w naturalny sposób przeniósł na teren regionu wałbrzyskiego. Malarstwo Kazimierza Starościaka, jest niezwykle poetyckie, zupełnie jak w twórczości genialnego Marca Schagalla.






Wojciech Plewiński

Urodzony 31 sierpnia 1928 roku w Warszawie.
Mieszka w Krakowie. Z wykształcenia jest architektem - w 1955 roku uzyskał dyplom na Politechnice Krakowskiej. Krótko studiował również na Wydziale Rzeźby krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych.
Wojciech Plewiński zainteresował się fotografią w czasie studiów architektonicznych około 1953 roku. Wtedy też zaczął wysyłać swe pierwsze zdjęcia na konkursy i zdobywać nagrody. Te wczesne doświadczenia wspominał w wywiadzie:W 1955 roku został przyjęty do Związku Polskich Artystów Fotografików, a rok później, na fali odwilży, rzucił pracę w biurze, w Pracowniach Konserwacji Zabytków, i zaczął pracować jako wolny strzelec. Szybko jednak podjął współpracę (od 1957 roku) z redagowanym przez Mariana Eile tygodnikiem "Przekrój". Trafił tam za pośrednictwem Barbary Hoff, późniejszej projektantki mody i pracował jako jedyny fotograf zatrudniony na etacie przez kilkadziesiąt lat, do 1990 roku, gdy redakcja przeniosła się ze stolicy Małopolski do Warszawy. Współpracował również z Wydawnictwem Muzycznym (1950-1960) oraz "Tygodnikiem Powszechnym" (od 1956), dla którego wykonywał zdjęcia ilustrujące teksty literackie, reportaże i recenzje.
Fotografie Plewińskiego znalazły się na ponad 500 okładkach "Przekroju".
Plewiński zasłynął przede wszystkim jako fotograf scen teatralnych Krakowa. Jest autorem zdjęć do ponad 700 spektakli. Pierwszą fotografowaną przez niego sceną był Teatr Rapsodyczny. Potem pracował również z Teatrem im. Juliusza Słowackiego, Teatrem STU, Teatrem Ludowym, a przede wszystkim – Starym Teatrem, gdzie na przestrzeni 40 lat udokumentował niemal wszystkie spektakle. Plewiński nie ograniczał się jednak do teatrów. Na jego fotografiach zachowało się życie artystyczne Krakowa wraz z tworzącymi je ludźmi, z którymi się przyjaźnił. Jak mówił, "byliśmy zaprzyjaźnieni z całym środowiskiem i układami powiązań towarzyskich". Fotografował słynną Piwnicę pod Baranami. Portretował muzyków (Krzysztof Komeda), pisarzy (Stanisław Lem), poetów (Wisława Szymborska), malarzy (Piotr Potworowski, Tadeusz Brzozowski, Jerzy Nowosielski), ludzi filmu (Wojciech Jerzy Has). Portrety ludzi kultury uznać należy za jego kolejną specjalizację.
Plewiński prezentował swe prace na wystawach indywidualnych w Polsce i za granicą. Był wielokrotnie nagradzany za fotografie teatralne (podczas przeglądów w jugosłowiańskim Nowym Sadzie - 1968, 1971), otrzymał także nagrodę prasową za fotoreportaż z pielgrzymki Jana Pawła II do Polski (1979). Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Sztuki w Łodzi i Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi.

facebook